( 3 ) من بذل معروفه ، و كفّ اذاه ، فذلك السّيّد . ترجمه : هركه نيكويى كند ، و مال بذل كند ، و رنج باز دارد ، مهتر و سيد او باشد . ( 4 ) من عامل النّاس فلم يظلمهم ، و حدّثهم ، فلم يكذبهم ، و وعدهم فلم يخلفهم ؛ فهو ممّن كملت مروّته ، و ظهرت عدالته ، و وجبت اخوّته ، و حرمت غيبته . ترجمه : هر كه با مردمان معامله كند و در معامله ظلم نكند ، و حديث كند و دروغ نگويد ، و با ايشان وعده كند و خلاف نكند ؛ از جمله كسانى بود كه مروت ايشان تمام بود ، و عدالت او ظاهر ، و اخوت او واجب ، و غيبتش حرام . ( 5 ) انّ اللّه يسأل العبد عن جاهه ، كما يسأله عن ماله و عمره ، فيقول : جعلت لك جاها فهلّا نصرت به مظلوما ، او قمعت به ظالما ، او اعنت به مكروبا . ترجمه : خداى بنده را از جاه بپرسد چنان كه از مال و از عمر ، گويد تو را جاه دادم چرا بدان مظلومى را نصرت نكردى ، يا ظالمى را دفع نكردى ، يا اندوهگينى را يارى ندادى . ( 6 ) خصّصنا به خمس : فصاحة ، [ و صباحة ] ، و سماحة ، و نجدة ، و حظوة عند النّساء . ترجمه : ما را يعنى بنى هاشم را به پنج چيز مخصوص كرده‌اند : فصاحت ، و نيكورويى ، و جوانمردى ، و شجاعت ، و بهره‌مندى از زنان . ( 7 ) انّما يستحقّ السّيادة من لا يصانع « 1 » و لا يخادع و لا

--> ( 1 ) - اصل : يضائع .